تهویه در ساختمان‌های چندواحدی
خانه‌های تک‌واحدی مستقل ساده‌اند، اما تهویه در ساختمان‌های چندواحدی اصلاً چنین نیست. آیا می‌دانید چقدر دشوار است که بتوان در ساختمان‌های چندطبقه با تعداد بی‌شمار واحد روی‌هم‌چیده‌شده، تهویه مناسب را برقرار کرد؟ به همین دلیل است که از واژه‌ی «چیده‌شده» (stacked) استفاده می‌کنیم. شاید تصور کنید «اثر دودکشی» (stack effect) از همین واژه می‌آید، اما این درست نیست. «اثر دودکشی» در واقع از پدیده‌ای گرفته شده است که در آن هوای گرم درون دودکش بالا می‌رود. این اثر در تهویه‌ی ساختمان‌های چندطبقه، موضوعی بسیار مهم است.
رویکردهای کلی در تهویه ساختمان‌های چندواحدی
برای تهویه‌ی واحدهای مجزا در
ساختمان‌های چندواحدی، به‌طور کلی دو روش اصلی وجود دارد:
۱. تهویه‌ی توزیع‌شده (Distributed Ventilation)
۲. تهویه‌ی مرکزی (Central Ventilation)
هر دو روش مزایا و معایب خود را دارند. ما در شماره‌ی فوریه ۲۰۱۴ مجله، روش تهویه‌ی توزیع‌شده را بررسی کرده‌ایم و در اینجا قصد داریم روش تهویه‌ی مرکزی را مورد بحث قرار دهیم.
نکته‌ای که باید بدیهی باشد اما
همیشه رعایت نمی‌شود، این است که هر دو رویکرد ــ چه توزیع‌شده و چه مرکزی ــ
نیازمند تفکیک فضاها
(compartmentalization) هستند.
هدف از این
تفکیک آن است که یک ساختمان ۱۰ طبقه را به ۱۰ ساختمان تک‌طبقه‌ی جدا از هم تبدیل کنیم که هیچ‌کدام با دیگری
ارتباط هوایی ندارند.
مفهوم تفکیک فضاها (Compartmentalization)
برای درک بهتر، فرض کنید یک مکعب شش‌وجهی
بسازید که هیچ ارتباطی با مکعب‌های دیگر ندارد.
شکل ۲ در مقاله، نشان‌دهنده‌ی اثر تفکیک
فضاها بر کاهش تأثیر کلی اثر دودکشی بر هر واحد است.
یعنی، وقتی
هر واحد به‌صورت مستقل از فضاهای دیگر باشد، جابجایی هوا بین واحدها و طبقات به
حداقل می‌رسد و فشارهای عمودی کنترل می‌شوند.
واحدها نباید به راهروها متصل باشند، و راهروها نیز نباید به چاهک آسانسور یا داکت‌های خدماتی متصل باشند. البته در عمل ممکن است تا حدی این فضاها به هم مرتبط باشند، اما باید «نیمه‌منفصل» باشند، یعنی مثلاً در بخش لابی آسانسور، درهای جداکننده‌ای میان لابی و راهرو نصب شده باشد تا از انتقال هوا جلوگیری شود. همچنین درهای ورودی واحدها باید دارای نوار درزگیر (weather-stripped doors) باشند تا ارتباط هوایی میان راهرو و واحد به حداقل برسد.
برای دانلود مقاله اینجا کلیک کنید