اکثر سامانه‌های تهویه، گرماده و تهویه مطبوع (HVAC) خانه‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که کل خانه را به‌عنوان یک بخش در نظر بگیرند، این تک‌بخش شامل یک ترموستات در مرکز خانه می‌باشد که عملیات HVAC را کنترل می‌کند. در این نوع کاربرد تمامی دریچه‌های هوایی باز هستند و هوا را بین تمام مناطق خانه به گردش درمی‌آورند. کنترل تک‌بخشی باعث اتلاف انرژی به دو علت می‌گردد؛ اول این‌که تمام اتاق‌ها حتی زمانی‌که از آن‌ها استفاده نمی‌شود، تهویه می‌شوند و دوم تهویه اتاق‌های مورد استفاده، بدون این‌که استفاده‌کننده‌های آن اتاق‌ها بتوانند دمای اتاق خود را کنترل نمایند. با استفاده از بادزن‌های HVAC، تونل‌ها و دریچه‌های قابل تنظیم، می‌توان کنترلی بهتر بر روی سردسازی و گرمادهی ساختمان‌های مسکونی داشت.اضافه کردن امکانات بیان شده در بالا به سامانه‌های تک‌بخشی موجود گران می‌باشد. روش‌های کنونی شامل جایگزین کردن بعضی از ادوات موجود با ادوات جدید می‌باشد که این کار هزینه‌بر و وقت‌گیر است. راه‌کاری دیگر به‌منظور دست‌یابی به این هدف در این نوشته مورد بررسی قرار می‌گیرد.تجربه بیان شده در این نوشته از یک سامانه دریچه هوایی خودکار برای حل دو مشکل موجود در گرمادهی به منازل، استفاده می‌کند. این دریچه ارتقاء ساده‌تر و ارزان‌تر و نیز با خرابی کمتر برای منازل را ممکن می‌کند. تجربه بیان شده در این نوشته از سامانه خودکار دریچه‌های هوایی برای کاهش انرژی اتلاف شده در مناطق استفاده نشده در منازل، استفاده می‌کند.خانه مورد مطالعه در این تجربه یک خانه دو طبقه است. برای بسته خودکار دریچه‌های هوایی به‌منظور رسیدن به دمای تنظیم شده در مناطق مختلف این خانه از شبکه‌های حس‌گرهای بی‌سیم استفاده شد. بخش کنترل‌شونده منطقه‌ای از خانه است که در آن دریچه‌های تهویه باز هستند. کنترل دریچه‌های هوایی نیاز به بخش‌بندی بین اتاق‌ها در یک طبقه و لایه‌بندی بین طبقات را کم کرد.